عمومي

سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند

پري رويان قرار از دل چو بستيزند بستانند

به فتراك جفا دل‌ها چو بربندند بربندند

ز زلف عنبرين جان‌ها چو بگشايند بفشانند

به عمري يك نفس با ما چو بنشينند برخيزند

نهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند

سرشك گوشه گيران را چو دريابند در يابند

رخ مهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعل رماني چو مي‌خندند مي‌بارند

ز رويم راز پنهاني چو مي‌بينند مي‌خوانند

دواي درد عاشق را كسي كو سهل پندارد

ز فكر آنان كه در تدبير درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان كه بردارند بر دارند

بدين درگاه حافظ را چو مي‌خوانند مي‌رانند

در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند

كه با اين درد اگر دربند درمانند درمانند

حافظ شيرازي

سرو چمان من چرا ميل چمن نمي‌كند

همدم گل نمي‌شود ياد سمن نمي‌كند

دي گله‌اي ز طره‌اش كردم و از سر فسوس

گفت كه اين سياه كج گوش به من نمي‌كند

تا دل هرزه گرد من رفت به چين زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمي‌كند

پيش كمان ابرويش لابه همي‌كنم ولي

گوش كشيده است از آن گوش به من نمي‌كند

با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب

كز گذر تو خاك را مشك ختن نمي‌كند

چون ز نسيم مي‌شود زلف بنفشه پرشكن

وه كه دلم چه ياد از آن عهدشكن نمي‌كند

دل به اميد روي او همدم جان نمي‌شود

جان به هواي كوي او خدمت تن نمي‌كند

ساقي سيم ساق من گر همه درد مي‌دهد

كيست كه تن چو جام مي جمله دهن نمي‌كند

دستخوش جفا مكن آب رخم كه فيض ابر

بي مدد سرشك من در عدن نمي‌كند

كشته غمزه تو شد حافظ ناشنيده پند

تيغ سزاست هر كه را درد سخن نمي‌كند

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بيخود از شعشعه پرتو ذاتم كردند

باده از جام تجلي صفاتم دادند

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي

آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

بعد از اين روي من و آينه وصف جمال

كه در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر كامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اين‌ها به زكاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد

كه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

اين همه شهد و شكر كز سخنم مي‌ريزد

اجر صبريست كز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخيزان بود

كه ز بند غم ايام نجاتم دادند

آن كيست كز روي كرم با ما وفاداري كند

بر جاي بدكاري چو من يك دم نكوكاري كند

اول به بانگ ناي و ني آرد به دل پيغام وي

وان گه به يك پيمانه مي با من وفاداري كند

دلبر كه جان فرسود از او كام دلم نگشود از او

نوميد نتوان بود از او باشد كه دلداري كند

گفتم گره نگشوده‌ام زان طره تا من بوده‌ام

گفتا منش فرموده‌ام تا با تو طراري كند

پشمينه پوش تندخو از عشق نشنيده‌است بو

از مستيش رمزي بگو تا ترك هشياري كند

چون من گداي بي‌نشان مشكل بود ياري چنان

سلطان كجا عيش نهان با رند بازاري كند

زان طره پرپيچ و خم سهل است اگر بينم ستم

از بند و زنجيرش چه غم هر كس كه عياري كند

شد لشكر غم بي عدد از بخت مي‌خواهم مدد

تا فخر دين عبدالصمد باشد كه غمخواري كند

با چشم پرنيرنگ او حافظ مكن آهنگ او

كان طره شبرنگ او بسيار طراري كند

حافظ شيرازي

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند

وان كه اين كار ندانست در انكار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عيب مكن

شكر ايزد كه نه در پرده پندار بماند

صوفيان واستدند از گرو مي همه رخت

دلق ما بود كه در خانه خمار بماند

محتسب شيخ شد و فسق خود از ياد ببرد

قصه ماست كه در هر سر بازار بماند

هر مي لعل كز آن دست بلورين ستديم

آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

جز دل من كز ازل تا به ابد عاشق رفت

جاودان كس نشنيديم كه در كار بماند

گشت بيمار كه چون چشم تو گردد نرگس

شيوه تو نشدش حاصل و بيمار بماند

از صداي سخن عشق نديدم خوشتر

يادگاري كه در اين گنبد دوار بماند

داشتم دلقي و صد عيب مرا مي‌پوشيد

خرقه رهن مي و مطرب شد و زنار بماند

بر جمال تو چنان صورت چين حيران شد

كه حديثش همه جا در در و ديوار بماند

به تماشاگه زلفش دل حافظ روزي

شد كه بازآيد و جاويد گرفتار بماند

نفس باد صبا مشك فشان خواهد شد

عالم پير دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقيقي به سمن خواهد داد

چشم نرگس به شقايق نگران خواهد شد

اين تطاول كه كشيد از غم هجران بلبل

تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد

گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگير

مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

اي دل ار عشرت امروز به فردا فكني

مايه نقد بقا را كه ضمان خواهد شد

ماه شعبان منه از دست قدح كاين خورشيد

از نظر تا شب عيد رمضان خواهد شد

گل عزيز است غنيمت شمريدش صحبت

كه به باغ آمد از اين راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود

چند گويي كه چنين رفت و چنان خواهد شد

حافظ از بهر تو آمد سوي اقليم وجود

قدمي نه به وداعش كه روان خواهد شد

حافظ شيرازي

ستاره‌اي بدرخشيد و ماه مجلس شد

دل رميده ما را رفيق و مونس شد

نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت

به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

به بوي او دل بيمار عاشقان چو صبا

فداي عارض نسرين و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه‌ام مي‌نشاند اكنون دوست

گداي شهر نگه كن كه مير مجلس شد

خيال آب خضر بست و جام اسكندر

به جرعه نوشي سلطان ابوالفوارس شد

طربسراي محبت كنون شود معمور

كه طاق ابروي يار منش مهندس شد

لب از ترشح مي پاك كن براي خدا

كه خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

كرشمه تو شرابي به عاشقان پيمود

كه علم بي‌خبر افتاد و عقل بي‌حس شد

چو زر عزيز وجود است نظم من آري

قبول دولتيان كيمياي اين مس شد

ز راه ميكده ياران عنان بگردانيد

چرا كه حافظ از اين راه رفت و مفلس شد

ياري اندر كس نمي‌بينيم ياران را چه شد

دوستي كي آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حيوان تيره گون شد خضر فرخ پي كجاست

خون چكيد از شاخ گل باد بهاران را چه شد

كس نمي‌گويد كه ياري داشت حق دوستي

حق شناسان را چه حال افتاد ياران را چه شد

لعلي از كان مروت برنيامد سال‌هاست

تابش خورشيد و سعي باد و باران را چه شد

شهر ياران بود و خاك مهربانان اين ديار

مهرباني كي سر آمد شهرياران را چه شد

گوي توفيق و كرامت در ميان افكنده‌اند

كس به ميدان در نمي‌آيد سواران را چه شد

صدهزاران گل شكفت و بانگ مرغي برنخاست

عندليبان را چه پيش آمد هزاران را چه شد

زهره سازي خوش نمي‌سازد مگر عودش بسوخت

كس ندارد ذوق مستي ميگساران را چه شد

حافظ اسرار الهي كس نمي‌داند خموش

از كه مي‌پرسي كه دور روزگاران را چه شد

حافظ شيرازي

اگر روم ز پي اش فتنه‌ها برانگيزد

ور از طلب بنشينم به كينه برخيزد

و گر به رهگذري يك دم از وفاداري

چو گرد در پي اش افتم چو باد بگريزد

و گر كنم طلب نيم بوسه صد افسوس

ز حقه دهنش چون شكر فروريزد

من آن فريب كه در نرگس تو مي‌بينم

بس آب روي كه با خاك ره برآميزد

فراز و شيب بيابان عشق دام بلاست

كجاست شيردلي كز بلا نپرهيزد

تو عمر خواه و صبوري كه چرخ شعبده باز

هزار بازي از اين طرفه‌تر برانگيزد

بر آستانه تسليم سر بنه حافظ

كه گر ستيزه كني روزگار بستيزد

در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد

عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌اي كرد رخت ديد ملك عشق نداشت

عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد

عقل مي‌خواست كز آن شعله چراغ افروزد

برق غيرت بدرخشيد و جهان برهم زد

مدعي خواست كه آيد به تماشاگه راز

دست غيب آمد و بر سينه نامحرم زد

ديگران قرعه قسمت همه بر عيش زدند

دل غمديده ما بود كه هم بر غم زد

جان علوي هوس چاه زنخدان تو داشت

دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طربنامه عشق تو نوشت

كه قلم بر سر اسباب دل خرم زد

حافظ شيرازي